piątek, 17 października 2014

Rozdział IV

Victoria

,,Nie mam pra­wa, by osądzać ko­goś na pod­st­wie te­go, co o nim czy­tałem. Nie mam pra­wa do osądza­nia cze­gokol­wiek    ~ Kurt Cobain''



                   Ciemna, zakapturzona postać stała w opuszczonej, ponurej alejce. Był to chłopak, bardzo wysoki. Wpatrywał się w ciemne niebo z którego spadały kolejne krople deszczu. Jego ubranie było już przemoczone do cna. Wszędzie dookoła panował spokój.  Było pusto na ulicach. Tylko nieliczne latarnie rzucały jasne kręgi na czarny  asfalt. Na noc miasto zamierało, robiło się ciszej, każdy wieczorem wracał do domów po dniu ciężkiej pracy. Rankiem wszystko zaczynało się na nowo. Miasto budziło się ze snu.  Pośpiech, tłumy, hałas. I znów praca, dom, szkoła. Teraz jedynie krople deszczu dawały o sobie znać uderzając w ziemię i rozpryskując się. Błogi spokój przerwał odgłos czyichś kroków. Mężczyzna oderwał wzrok od nocnego nieba i powiódł wzrokiem za źródłem hałasu. Jakaś kobieta szła alejką omijając kałuże . Miała na sobie skórzany płaszcz. Tylko parasolka chroniła ją przed mokrym deszczem. Jej czarne, kręcone włosy powiewały na wietrze. Wzrok jej  skupiony był na drodze którędy przechodziła. . Nie dostrzegła czarnej postaci stojącej pod murem. Była zamyślona.  Myślała właśnie o rodzinie, domu. Wszystko to było słychać. Każdą jej myśl. Miała problemy w pracy. Jej szef strasznie dużo wymagał od swoich pracowników. Właśnie potrącił jej z pensji za spóźnienie się do pracy oraz za to że wylała kawę na ważnego inwestora. Jednak na świecie jest coraz więcej tyranów. Ludzi bez serca. Kobieta była załamana. Bała się tego co przyniesie jutro. Może straci pracę, gdyż szef postanowi ją wyrzucić. Nie chciała już o tym myśleć. Stanęła. Wzięła głęboki wdech i ruszyła przed siebie.
- Może w czymś pomóc - odezwał się zakapturzony mężczyzna z chytrym uśmiechem na twarzy
Kobieta zamarła. Zatrzymała się  ponownie i wystraszona spojrzała  w jego stronę. Nie spodziewała się nikogo tutaj, o tej porze. Chciała tyko spokojnie przejść na skróty do swojego domu, gdzie czekał na nią brat. Teraz stała sparaliżowana strachem. Nie raz słyszała o rabusiach, seryjnych zabójcach. Była pewna że spotka ją coś złego. Myślała że dzisiejszy dzień w pracy jest najgorszy . Mężczyzna zdjął kaptur odsłaniając głowę. Był ubrany cały na czarno. Koszula, spodnie oraz  skórzana kurtka świetnie do siebie pasowały dając wrażenie nienagannego ubioru. Strój współgrał z jego ciemnymi włosami potarganymi przez wiatr i czarnymi błyszczącymi oczami.. Na jego twarzy widniał uśmiech, raczej przyjacielski niż złowieszczy. Wydawało się że ten człowiek nie jest zdolny do zabójstwa. Nie miał przy sobie broni. Podszedł teraz o kilka kroków w stronę dziewczyny.
- Nie za późno na samotny spacer w deszczu? - kontynuował nie słysząc żadnej odpowiedzi na wcześniejsze pytanie.
Teraz deszcz zaczął padać na jego bladą twarz oraz kruczoczarne włosy. Na początku wydawało się że wcale się tym nie przejął. Nieznajomy szybko wytarł krople jednym sprawnym ruchem ręki. Poprawił na sobie kurtkę i spojrzał prosto w oczy kobiety.
- Nie zbliżaj się! - krzyknęła jedynie odsuwając się do tyłu by być od niego jak najdalej
- Przecież ci nic nie  zrobię, czemu się tak denerwujesz? - powiedział spokojnie, nieco znudzonym tonem.
Nie miał ochoty dzisiaj uganiać się za ludźmi. Nie śpieszyło mu się. Miał czas. Nawet całą wieczność. Teraz  westchnął głośno i zbliżył się o kolejny krok, a potem o kolejny. W końcu się zatrzymał. Schował ręce za siebie i pozwolił jej przemówić.
- Odejdź ode mnie, daj mi przejść - odpowiedziała lekko zachrypniętym od strachu głosem
- Droga wolna - odpowiedział jej wesoły ton głosu - Przecież cię nie trzymam - mężczyzna bacznie ją obserwował - Jak masz na imię? - zapytał
-  To nie jest twoja sprawa! - krzyknęła przebiegając tuż obok niego.
Owszem - moja - pomyślał chwilę. Clary - wyszeptał cicho. Tak miała na imię ta kobieta. Clary Evans.
Wyminęła go i pobiegła przed siebie nawet się nie oglądając. Dopiero gdy znalazła się na głównej ulicy odkręciła głowę w stronę gdzie stał poprzednio chłopak. Jego już tam nie było. Nagle odwróciła się i spojrzała przed siebie. Wysoki szatyn znalazł się tuż przed nią. Był widocznie rozbawiony całym tym zamieszaniem jakie panowało. Złapał kobietę za rękę i zamknął w  żelaznym uścisku. Cała jego twarz wyraźnie dawała poznać że chłopak był zadowolony.
- Przede mną nie można  uciec. Niegrzecznie jest nie odpowiadać na pytanie dżentelmena - powiedział i uśmiechnął się zawadiacko chwytając ją za szyję.
Kobieta krzyknęła głośno a potem wszystko ucichło. Dwie postacie jakby rozpłynęły się w powietrzu. Na chodniku tylko został rozłożony parasol po którym ściekały krople deszczu.


- Zrobione! - westchnęła odkładając długopis - Jeśli ta praca jej się nie spodoba to może  sobie sama napisać i się wypchać - stwierdziłam
Spojrzałam na zegarek było strasznie późno, dziesięć po drugiej. Schowałam szybko książki do torby i wskoczyłam szybko do ciepłego łóżka. Na zewnątrz panowała okropna pogoda. Godzinę temu zerwał się wiatr i zaczęło padać. Ustawiłam budzik na 6:30 i zgasiłam lampkę nocną. Nie minęły dwie minuty jak zasnęłam. 
Obudził mnie najbardziej znienawidzony odgłos na świecie - alarm budzika. Wyłączyłam go i powoli się podniosłam. Po godzinie byłam gotowa. Siostra obiecała że mnie dziś podrzuci do szkoły gdy będzie jechać do swojego nowego chłopaka. Nie wiem czemu, ale jeszcze nie miałam przyjemności poznania go. Może to gruby, niski łysy facet z setką kolczyków? - zaśmiałam się sama do siebie - Nie, to nie możliwe, Katy ma lepszy gust - pomyślałam
Czekałam przed domem gdy Katy wreszcie przyszła. Wsiadłyśmy do samochodu. Miała chyba dobry humor bo była cały czas uśmiechnięta.
- Nie zniosę już tego - zaczęłam - Powiesz mi z czego jesteś zadowolona?
- Bez powodu - odparła spoglądając na mnie - Umówiłam się z Max'em
- Czemu nie chcesz mi opisać jak wygląda, powiedzieć mi coś o nim, zapoznać?
- Będzie jeszcze czas, a poza tym nie powinnaś się tak interesować
- No weź - zaczęłam - Chyba jesteśmy siostrami, ciągle milczysz jak cię pytam o tego Matt'a czy jak mu tam
- Max'a - poprawiła - Poznasz go niedługo - obiecała
- Ja myślę - uśmiechnęłam się
Zatrzymaliśmy się przed szkołą. Spojrzałam się na budynek z wyraźną niechęcią.
- Czy ja muszę tam iść? Czy nie możesz napisać mi usprawiedliwienia?
- No zmykaj już - powiedziała - Powodzenia
- To na razie - uśmiechnęłam się do niej i wysiadłam
Katy odjechała a ja kroczyłam powoli w stronę głównego wejścia. Pierwszą lekcją był angielski. Trzeba było napisać jakieś ciekawe opowiadanie. Ja napisałam o wampirze samotniku który nienawidzi całego świata, z sobą włącznie. Po dzwonku wszyscy weszli do sali. Każdy czytał swoją pracę. Każda z nich była ciekawa. Niestety mieliśmy głupią nauczycielkę i ocena jaką ktoś mógł uzyskać maksymalnie to 3, jej ulubione stwierdzenie to: ,, Strasznie dużo błędów, na zachętę dam 3''. Cała szkoła się zgadzała że jest niesprawiedliwa, ale cóż począć. Na tej lekcji postawiła większości 2-, w tym mnie. To wystarczyło aby popsuć mi resztę dnia. Wczoraj zarywałam noc by to napisać, jak widać efektów nie ma. Zgniotłam wypracowanie i wyrzuciłam, pognieciona kartka upadła obok kosza, lecz wcale się nie zatrzymywałam.  Kolejny przedmiot to historia. Liczyłam że będzie to jakaś luźna lekcja z nowym nauczycielem, jednak tak nie było. Po sprawdzeniu listy obecności przeszedł do omawiania tematu. Gadał coś o wojnie, o bitwach niedaleko naszego miasta, oraz wspomniał o jednej która odbyła się na tych ziemiach. Byłam tak znudzona że w ogóle nie słuchałam. Zaczęłam rysować ołówkiem na końcu zeszytu. Narysowałam pięknego, czarnego kruka. Nie miałam jakiegoś wybitnego talentu, ale tym razem rysunek wyszedł naprawdę nieźle.Byłam pod wrażeniem,
- Może skutki wojny przedstawi nam panna Gray?
- Przepraszam, nie słuchałam - przyznałam się wyrwana z przemyśleń
Damon popatrzył na mnie przez chwilę w głębokim zamyśleniu.
- No dobrze - westchnął i coś wyciągnął z torby -
Był to jakiś stary pamiętnik lub dziennik. Kartki były zżółknięte i się rozsypywały. Nauczyciel przez chwilę przyglądał się zapiskom i przekręcał strony. W końcu położył dziennik na biurku.
- Mogłabyś to przeczytać klasie? - zapytał - Jest to dziennik jednego z żołnierzy którzy walczyli na tych terenach. Opisuje tu swoje dni w armii. Jednym wyda się to ciekawsze niż czytanie tematu z podręcznika, drugim  wyda się to nudne. Ostrzegam że należy słuchać, gdyż później się to wam do czegoś przyda - powiedział
Wstałam z ławki i podeszłam do biurka. Wzięłam ostrożnie dziennik i zaczęłam czytać.
- Rok 1520. Przeżyliśmy. Z naszej grupy tylko my trzej uszliśmy z życiem. - zaczęłam
Strasznie sporo tekstu. Gdy dobrnęłam do końca zadzwonił dzwonek.
- No to koniec na dziś - powiedział - Jako praca  domowa trzeba wypisać skutki tej bitwy, którą przeczytała wam koleżanka. Wypiszcie ile ofiar pochłonęła i kto ją  wygrał.
Każdy zaczął się rozchodzić. Damon wziął gąbkę i wycierał tablicę. Przekartkowałam dziennik i przeczytałam parę fragmentów. Niektóre strasznie mnie zaciekawiły.
- Dziękuję za przeczytanie tego klasie - powiedział i wziął ode mnie dziennik
- Profes...
- Damon - poprawił od razu
- Mogłabym go przeczytać? - zapytałam
- Dlaczego? - zdziwił się
- Z ciekawości - oznajmiłam
- Ale.. - zaczął
- Oddam jutro - zapewniłam
- Niech będzie - powiedział i zaczął szybko kartkować kartki i zabierać niektóre strony
- Dlaczego to robisz? - zapytałam
- Sceny drastyczne - zaśmiał się - Napiszesz pracę na dowolny temat, opiszesz jaką chcesz bitwę, dobrze?
- Ale..
- Przyda mi się na zajęcia - powiedział - Przynajmniej nie będę musiał męczyć się z podręcznikiem. Przy okazji bardzo dobre piszesz wypracowania - pokazał mi pomiętą kartkę leżącą na biurku, którą oczywiście poznałam
- To moje opowiadanie z angielskiego
- Zgadza się, leżało na podłodze. Myślę że poradzisz sobie równie dobrze z historią
- Postaram się - obiecałam
Wyszłam z sali kierując się  korytarzem.

Późnym wieczorem postanowiłam przejrzeć ten dziennik. Zaczęłam od pierwszej strony. Była to chyba najbardziej pobrudzona kartka z całego dziennika. W prawym dolnym rogu były inicjały D.B, a obok wielka plama krwi i  błota, przynajmniej ja tak wywnioskowałam. Na kolejnych stronach był opisany fragment z życia autora. Mieszkał  w tym miasteczku, miał wspaniałą rodzinę i brata. Potem opisuje jak wszystko zaczął tracić, jak znienawidził wszystkich i jak trafił do wojska. Opisuje również każde wydarzenie warte  wzmianki, jak pierwszy obóz, dzień przed pierwszą bitwą oraz dzień po niej. Gdy doszłam do połowy dziennika chciało mi się już spać, zmęczona położyłam głowę na poduszkę, jednak nie przestałam czytać. Dalej opisywał że wszystkiego żałuje, że źle wybrał, wszystko zepsuł. Opisywał to gdy pierwszy raz został poważnie ranny. Jakby, zapisując to wszystko chciał wytłumaczyć i przeprosić brata. Właściciel dziennika nie był takim złym człowiekiem, jakim się opisywał. Zaczynałam mu nawet współczuć, że jest samotny, lecz długo to nie trwało. Po kolejnych trzydziestu stronach zaczął opisywać że zbratał się z wrogiem. Stał się najemnikiem. Napadał na miasta i mordował. Zamienił się w potwora. Cały ten dziennik kończy wpis z walki która miała nastąpić pomiędzy braćmi. On staje naprzeciw własnemu bratu. Nie ma więcej już ani jednego słowa. Nie wiem jak się to wszystko zakończyło. Mogę jednak wnioskować że autor dziennika zginął i już nie dopisał żadnej strony. 
Odłożyłam dziennik na szafeczkę nocną i próbowałam zasnąć. Niestety na marne, gdyż ten dziennik nie dawał mi spokoju. Zaczęłam rozmyślać jak to się mogło wszystko skończyć. O młodym, zagubionym chłopaku, który stał się potworem i zabójcą. Po długich minutach w końcu zasnęłam.

czwartek, 16 października 2014

Rozdział III


Damon

,,Myśli mogą pozostawić głębsze ślady niż cokolwiek innego  ~ J.K Rowling''



                      - Już jestem ! - krzyknąłem zatrzaskując za sobą drzwi wejściowe.
Podszedłem do kanapy i rzuciłem na nią skórzaną kurtkę.
- Co tak wcześnie? - zdziwił się Max wychodząc z kuchni ze ścierką na ramieniu.
- Zrobiłem sobie wagary - zaśmiałem się - Bawisz się w kucharza?
- Katy jest u nas.
- Aha - kiwnąłem głową - Więc nie przyszedłeś powitać swojego jedynego, ulubionego brata, tylko przyszedłeś mi nagadać że mam się zachowywać i nic niestosownego nie mówić tak?
- Czytasz mi w myślach - uśmiechnął się .
- Niech będzie - westchnąłem podążając za nim do kuchni
- Damon ! Hej, nie wiedziałam że będziesz - uśmiechnęła się
- Tak jakby to jeszcze mój dom - mruknąłem pod nosem tak, że tylko Max usłyszał i trącił mnie łokciem - Też się cieszę że ciebie widzę, powinniśmy więcej spędzać czasu - uśmiechnąłem się do dziewczyny
- Pewnie jesteś głodny - zaczęła
- Skoro o tym mowa - uśmiechnąłem się
- Naleśniki - upomniał młodszy braciszek - Są naprawdę pyszne
- Ech.. - westchnąłem zrezygnowany - Skoro tak mówisz, to chętnie - powiedziałem urażony faktem że nie chodzi tutaj o krew
- Cieszę się - powiedziała radosna - To siadajcie do stołu, a ja zaraz podam
Ruszyliśmy do jadalni. Usiadłem naprzeciwko Max'a. 
- Co to ma niby być? - zapytałem
- Naleśniki z bitą śmietaną i owocami - odpowiedział jakby zadał głupie pytanie
- Nie o to pytałem, tylko dlaczego ona tutaj jest
- Nie zapominaj że ja tutaj też mieszkam
- Nie pomyślałeś że w tym domu może spotkać ją coś złego.. - podsunąłem uśmiechając się pokazując kły
- Tylko ją tkniesz - zaczął - A pożałujesz że przyjechałeś z powrotem - powiedział gniewnie wpatrując się we mnie lodowatym wzrokiem
Po chwili dołączyła do nas Katy niosąc naleśniki. Położyła ja na środku stołu obok jagód.
- Mam nadzieję że będą smakować - powiedziała dumna z siebie i usiadła obok Max'a
- Na pewno - odpowiedział jej i pocałował w policzek
Wziąłem jeden naleśnik. Z jagód zrobiłem oczy, z połówki krążka ananasa buźkę. Uśmiechnąłem się sam do siebie dumny ze swojego dzieła, jednak coś mi jeszcze brakowało. Sięgnąłem po bitą śmietanę i zrobiłem mojemu naleśnikowi kły takie jakie posiada wampir. Max spojrzał się na to i tylko pokręcił głową z dezaprobatą
- Mnie się nawet podoba - dodała Katy
- Zaczynam cię coraz bardziej lubić - stwierdziłem uśmiechając się do dziewczyny - Proszę - podsunąłem jej swój talerz
- A ty nie jesz?
- Uwierz mi, jestem naprawdę bardzo głodny, jednak mam straszne uczulenie na białko, chyba rozumiesz - wstałem od stołu - Na pewno to wszystko jest smaczne - uśmiechnąłem się - Życzę smacznego, miłego dnia 
Wychodząc z jadalni skierowałem się do salonu po swoją kurtkę. Wyciągnąłem z  niej telefon sprawdzając połączenia. Nikt nie dzwonił, ani nie pisał. Włożyłem komórkę do kieszeni spodni. Założyłem skórzaną kurtkę i wyszedłem. Dziś miałem nadzwyczaj bardzo dobry humor. Wsiadłem do samochodu i odjechałem. Po pięciu minutach byłem już  w mieście. Postanowiłem zapolować na swoją ofiarę, gdyż zżerał mnie głód. Zaczekałem na jakiegoś człowieka na podziemnym parkingu. Zazwyczaj panowała tu pustka. Nie musiałem długo czekać, gdyż po chwili zjawiła się jakaś kobieta około 30-stki. Była średniego wzrostu, zamożna, tak można było wywnioskować ze stylu ubierania się. Podszedłem do niej z uśmiechem na twarzy. Uwielbiałem polować, to było coś fantastycznego. W końcu wampir to drapieżnik. Złapałem ją za ramiona i spojrzałem głęboko w oczy.
- Nie będziesz krzyczeć - powiedziałem używając jeden z przywilejów wampira - zauroczenia.
Kobieta patrzyła na mnie ze strachem w oczach. Powoli odwinąłem jej szal z szyi. 
- Obiecuję że będę bardzo delikatny -  powiedziałem i bez pośpiechu zatopiłem kły w jej szyi.
Byłem bardzo głodny, więc nie zdałem sobie sprawy jak długo piłem jej krew. Po chwili się oderwałem i spojrzałem na kobietę. Na szczęście czy też nie, żyła. Powoli pomogłem jej usiąść na ziemi.
- Nic nie pamiętasz - powiedziałem zawijając z powrotem jej szalik wokół szyi
Wyprostowałem się i spojrzałem się dookoła. Wytarłem usta z krwi i zacząłem iść powoli w kierunku wyjścia. 

Do domu wróciłem po około godzinie. Pokręciłem się jeszcze po mieście, co mi się znudziło i wróciłem. Zaparkowałem na podjeździe i wszedłem do domu. Katy jeszcze wciąż była, oglądała film z Max'em w salonie. Ruszyłem w milczeniu  po schodach na górę. Sięgnąłem na półkę po dziennik by zapisać informację z dnia dzisiejszego, a mianowicie ostatnie polowanie. Gdy sporządziłem notatki zamknąłem go i odłożyłem na miejsce. Postanowiłem chwilę odpocząć i położyłem się na łóżko. Tamci na dole byli strasznie głośno. Uszy wampira są naprawdę bardzo przydatne, ale w tej chwili już nie. Max z Katy gadali o wspólnych planach, miłości którą do siebie czuli i różne takie przesłodzone komplementy. Chciało mi się już wymiotować. Nagle nie wiem dlaczego przypomniała mi się Victoria. Prawie nic o niej nie wiedziałem, oprócz imienia. Nazwiska nie zapamiętałem, kończyła ostatni rok liceum, mieszkała przy Raven Street 397. Niestety nic więcej, chyba jeszcze tylko to że ją uczę historii.  Podniosłem się i wyjrzałem przez okno. Katy już właśnie wychodziła żegnając się z Max'em. Wyglądali ze sobą naprawdę słodko. Mój młodszy braciszek jednak dorósł, szkoda że  zajęło mu to aż setki lat - zaśmiałem się pod nosem. Lepiej późno niż wcale.

piątek, 19 września 2014

Rozdział II


Victoria

,, Cza­sem przy­pad­ko­we spot­ka­nia mogą zaowocować wielką miłością. ~ N.N''



                      Dziś byłam na ognisku z moimi przyjaciółmi. Świętowaliśmy rozpoczęcie roku szkolnego. Przyszła chyba cała  szkoła. Nie było tylko osoby na której najbardziej mi zależało - mojego chłopaka Dylan'a. Jak się później okazało, jednak się pojawił. Nie był sam, tylko z dziewczyną. To nie była na pewno siostra, tak rodzeństwo się nie zachowuje. Od razu gdy ich razem zauważyłam postanowiłam wrócić do domu. Dopiłam piwo i ruszyłam w stronę domu. Nie mogłam uwierzyć że to mogłoby się stać naprawdę. Dylan zawsze mówił mi że mnie kocha, że mu na mnie zależy. A teraz co? Siedzi sobie ze swoją nową zabawką i się z nią obściskuje. Poczułam jak łzy ciekną mi po policzkach. Nie powinnam płakać. Szkoda łez na takiego dupka. Szybko je wytarłam , lecz na ich  miejsce przybywały kolejne. Zrobiło mi się zimno. Otuliłam się szczelnie bluzą i przyśpieszyłam kroku. Nie wiem kiedy zaczęłam biec. Nagle znalazłam się na środku ulicy tuż przed maską czarnego samochodu, który z ledwością wyhamował. Bardzo się wystraszyłam, nic do mnie nie docierało. Z samochodu wyskoczył wysoki, czarnowłosy chłopak. Podbiegł i coś do mnie mówił. Nie mogłam wykrztusić słowa. Po chwili w końcu uciekłam od niego i wróciłam do domu który znajdował się przy tej ulicy. Słyszałam że coś jeszcze za mną krzyczał, ale to zignorowałam. Weszłam do domu i od razu skierowałam się do swojego pokoju. Położyłam się na łóżko i zaczęłam płakać jak bóbr. Gdy się już uspokoiłam poszłam wziąć prysznic. Przebrałam się w koszulę nocną i położyłam się do łóżka otulając ciepłą kołdrą. Próbowałam zasnąć. Niestety co się zdrzemnęłam, zaraz się budziłam. Śniły mi się koszmary lub ten mężczyzna z samochodu. Niestety nie dostrzegłam zbyt dokładnie w ciemnościach jego twarzy. Wiem tylko że różni się od większości ludzi. Zamiast mnie nakrzyczeć i powyzywać że wybiegłam mu przed maskę samochodu on  chciał mi pomóc. Widziałam jak przy tym był wystraszony. Głupio postąpiłam że uciekłam zamiast przeprosić i podziękować. Teraz pewnie już nigdy go nie spotkam. Spojrzałam na cyfrowy zegarek. Wskazywał pierwszą godzinę. Jutro z pewnością będę niewyspana, a mama nie pozwoli mi zostać w domu już pierwszego dnia szkoły.Umówiłam się również z Rose przed szkołą by pogadać. Przekręciłam się na drugi bok i poprawiłam poduszkę. Zamknęłam oczy  i zasnęłam. 
Po 6:30 zadzwonił budzik. Wyłączyłam go i powoli się podniosłam z łóżka. Odsłoniłam zasłonki, by do pokoju wleciało trochę promieni słońca. Po wyszykowaniu się zeszłam na dół na śniadanie. Moi rodzice i brat już siedzieli przy stole. Zabrałam ze sobą tylko jabłko i drożdżówkę , gdyż stwierdziłam że jednak nie mam ochoty jeść śniadania. Wyszłam z domu i zaczęłam iść w stronę szkoły. Po drodze myślałam o ostatnich zdarzeniach. 
- Cześć Vicki
- Hej - odwróciłam się i rozpoznałam Rose
- Jak tam pierwszy dzień szkoły?
- Fatalnie.. - westchnęłam
- Słyszałam to o Dylanie.. Przykro mi, jest głupi, nie zasługuje na ciebie
- Wiem że miałaś rację.. Okazał się kompletnym dupkiem..
- Nie rozmawiajmy już o nim, chodźmy na lekcje - zaproponowała i się uśmiechnęła
Kiwnęła głową i zmusiłam się do uśmiechu. Ruszyłyśmy korytarzem wzdłuż szafek. Pierwszą lekcją była matma ze starym profesorem. Szybko minęła mi ta godzina. Skupiłam się na tym co mówiono na lekcji. Kolejnym przedmiotem była historia. W tamtym roku najnudniejsza godzina w planie lekcyjnym. Przed salą spotkałam Dylan'a. Stał i uśmiechał się głupkowato. Pewnie sądzi że o niczym nie wiem, co się wydarzyło na ognisku. Jeśli tak, to grubo się myli. Weszliśmy do sali. Profesora jeszcze nie było. W klasie panował chaos. Ktoś rzucał papierkami, inni się bili, a pozostali wdali się w rozmowy. Obejrzałam się za siebie. Za mną siedział Dylan. Wyglądał jak gdyby nigdy nic się nie stało.
- Co tam? - zapytał z uśmiechem na twarzy
- Nie rozmawiam z tobą - powiedziałam - Jesteś.. - nie zdążyłam dokończyć, gdyż do klasy wszedł jakiś mężczyzna.
Był wysoki i przystojny o kruczoczarnych włosach. Cały ubrany był na ciemno, zaczynając od czarnej, wyprasowanej koszuli poprzez czarne spodnie i  lśniące buty.
Wziął kredę w rękę i zaczął pisać coś na tablicy.
- Nazywam się Damon Blackwell - wskazał na zapisy wyraz na tablicy - Od dzisiaj do nie wiem jak długo będę was uczył historii - uśmiechnął się  - A przynajmniej spróbuję - dodał żartobliwie 
Cała klasa się zaczęła śmiać.
- Mówcie do mnie Damon.  Damon, wystarczy, nie jestem aż tak stary by zwracać się do mnie  proszę pana, profesorze i tak dalej. 
Odłożył kredę i spojrzał po klasie. 
- Patrząc  co po niektórych to będzie cud jeśli cokolwiek się nauczycie. Nie jestem wymagający, nie zadaję często prac domowych, ale  niekiedy  zadam. 
Podszedł do biurka i usiadł na nim przodem do klasy. Chwilę się nad czymś zastanawiał po czym westchnął.
- Jakieś pytania? - zapytał i przez chwilę utkwił wzrok we mnie
Dopiero teraz zwróciłam uwagę. Ten mężczyzna o mało co mnie wczoraj nie przejechał. To był na pewno on, ten sam człowiek. Nie wiem dlaczego dopiero teraz to skojarzyłam. Ten sam głos, styl ubioru i wygląd. Odwróciłam od niego wzrok i spojrzałam się na Rose, która rysowała soś na końcu zeszytu.
- Gdzie poprzedni profesor? - zapytał jakiś chłopak po chwili
- Na wakacjach - uśmiechnął się czarnowłosy - Na bardzo długich wakacjach
- Ile ma pan lat? - dodał ktoś inny
- Tyle, na ile wyglądam - mrugnął - Ponad czterysta
Dziewczyny piszczały i przekrzykiwały się nawzajem. Nie dały  mu dojść do głosu
- Masz żonę? Narzeczoną lub dziewczynę?
- Masz rodzinę?
- Gdzie mieszkasz?
- Masz rodzeństwo?
- Stop - powiedział znudzony - Usiądźcie, po kolei. To może ty  zacznij - powiedział wskazując na dziewczynę obok mnie
- Zakochałeś się kiedyś?
- Tak, setki lat temu. Zginęła lata temu. Następne
- Lubisz podróżować?
- Tak, byłem prawie wszędzie, na wszystkich kontynentach
Poczułam jak ktoś mnie szturcha w plecy. Odwróciłam się, zapomniała że za mną siedzi Dylan
- Czego?! - warknęłam
- Czemu taka jesteś?
- Mam cię dość - powiedziałam dobitnie - Nie odzywaj się, dobrze? Muszę wytrzymać jeszcze ponad pół godziny lekcji z tobą za plecami. Zrób mi przysługę i zamilcz.
- Ale Vicki..
- Panie Dylan - usłyszałam głos dochodzący z przodu sali
Damon wstał z biurka i właśnie patrzył się w jego kierunku
- Od dziś do końca roku będzie pan siedział w pierwszej ławce, tuż przy moim biurku - uśmiechnął się szeroko
 - Ale dlaczego.. - zapytał
- Bo tak mi się podoba - powiedział ostro
- To może zamiast niego ja usiądę? - zapytała Evie siedząca naprzeciwko
- Niestety to miejsce jest już zarezerwowane dla pana Dylana Westa 
Gdy Dylan się przeniósł wreszcie mogłam odetchnąć. Resztę lekcji spędziliśmy na opowiadaniu o sobie, jak się nazywamy, jakie mamy zainteresowania. Interesowało mnie to czym Damon się interesuje. Chyba wszyscy chcieli wiedzieć coś o nim więcej, gdyż sprawiał wrażenie skrytego i tajemniczego. Po chwili zadzwonił dzwonek. Wszyscy wyszli z sali. Zostałam jeszcze chwilę, gdyż chciałam porozmawiać z Damon'em. 
- Chciałabym przeprosić za wczoraj - zaczęłam - Wiem że zachowałam się jak kompletna idiotka uciekając i..
- Nie musisz przepraszać - powiedział spoglądając na mnie - Tylko obyś więcej nie wpadała pod samochody  Victorio - zaśmiał się
- Postaram się - zapewniłam i lekko się uśmiechnęłam - Do zobaczenia
- Czasami lubię pisać, szczególnie dzienniki, wtedy człowiek nie zapomina różnych spraw. Najbardziej wychodzi mi denerwowanie i wkurzanie  młodszego brata - dodał i się uśmiechnął - To do zobaczenia 
Chciałam coś powiedzieć ale zabrakło mi słów. Czyżby czytał w moich myślach?  - chwilę się zastanowiłam. W końcu doszłam do wniosku że to niemożliwe. Wyszłam z sali i ruszyłam na kolejne zajęcia. Siedziałam na geografii gdy zobaczyłam za oknem Damona. Wsiadł do swojego samochodu  i odjechał. Zajęłam się lekcją, ale wciąż coś nie dawało mi spokoju. 

niedziela, 24 sierpnia 2014

Rozdział I


Damon

,, Jestem prawdziwie samotnym wędrowcem i nigdy całym sercem nie przynależałem do mojego kraju, domu, przyjaciół, a nawet najbliższej rodziny ~ Albert Einstein''



                      Przyjechałem do Herndon. Do miasta którego  nienawidzę. Kiedyś trzeba zmierzyć się z przeszłością. Ten czas właśnie nastał. Przekroczyłem granicę i wjechałem do miasta. Strasznie się tu zmieniło. Tyle domów.. sklepów.. Ostatnim razem byłem  tu w 1521 roku. Postęp technologiczny jest zaskakujący. Zatrzymałem się przed dużym domem. Należał on od wieków do naszej rodziny, do rodziny Blackwell. Kiedyś był to piękny, drewniany dom z ogromnym tarasem i ogrodem. Ogród znajdował się za domem. Rosło w nim pełno kwiatów i ozdobnych krzewów. Po środku był mały stawik w którym pływały złote rybki. Nasza matka uwielbiała prace w tym miejscu. Kochała zieleń oraz zwierzęta. Może dlatego to było moje ulubione miejsce do zabaw i rozmyślań. Teraz ogród był zaniedbany. Staw porósł kępami suchej trawy. Miejsce przepięknych pachnących róż zastąpiły chwasty i osty. Wszystko się tutaj zmieniło. Nikt nie dbał o ogród przez setki lat.  Nawet dom rodzinny się zmienił. Kiedyś drewniany, teraz wybudowany z cegieł. Całkowicie odnowiony. Znikł ogromny taras. Pamiętam że już dawno spróchniał ale nikt wcześniej go nie  zniszczył, Wysiadłem z samochodu i poszedłem rozejrzeć się po budynku. Wszedłem po schodach i bez pomocy klucza znalazłem się  środku. Słyszałem czyjąś rozmowę. Dobiegała z salonu. Podszedłem najciszej jak się dało i stanąłem opierając się o framugę. Jeden głos rozpoznałbym wszędzie. Mój brat Max. Stał i rozmawiał z jakąś dziewczyną. Była to piękna, szczupła blondynka o długich lekko pofalowanych włosach. Ogień w kominku palił się jasnym płomieniem. W całym domu było ciepło. Nagle kobieta się odwróciła i aż drygnęła przestraszona na mój widok. Teraz zauważyłem jej duże, błyszczące brązowe oczy które bacznie mi się przyglądały. Złapała mojego braciszka za rękaw i pociągnęła. 
- Co się sta...- zaczął lecz urwał w pół zdania
Po chwili Max podążył za jej spojrzeniem i aż  nie dowierzał. Stał wpatrzony we mnie i aż go zamurowało. Musiało to bardzo komicznie wyglądać. Podszedłem bliżej pary i ruszyłem w stronę małego barku. Nalałem whisky i dodałem lodu. Upiłem jeden haust i spojrzałem się na nich jak gdyby nigdy nic.
- Nawet nie przywitasz brata? - zapytałem ironicznie opierając się o ścianę przy kominku - O coś do picia dla siebie sam zadbałem - postukałem palcem w szklankę
- Brata.. - wydusiła z siebie dziewczyna - Mówiłeś że jesteś ..
- Jedynakiem? - podsunąłem - Nie.. Max i ja jesteśmy braćmi, powiedz jej braciszku..
- Damon.. - westchnął mając powoli dość całego przedstawienia - Myślałem że ty.. nie żyjesz
- To że się nie odzywam to nie znaczy że umarłem.. - popatrzyłem na dziewczynę i brata - Może nas przedstawisz?
- To jest Katy, moja dziewczyna, a to.. -zaczął ale mu przerwałem
- Damon, jego starszy brat   - dokończyłem - Miło mi poznać - uśmiechnąłem się szeroko
Przeszliśmy na sofę przy kominku. Usiedliśmy i zaczęliśmy rozmowę.
- Mnie też - odparła po chwili odwzajemniając uśmiech - Może opowiesz coś o sobie?
- Dużo by mówić, cóż żyję dość długo, tak jak mój młodszy braciszek jestem wa... - popatrzyłem się na twarz brata i się roześmiałem
Zastanawiałem się czy powiedział jej prawdę o tym czym jest. Mało która dziewczyna wytrzymała by psychicznie z taką wiedzą, bo przecież to nierealne jak się komuś wydaje.
- Wariatem - dokończył sprawnie
- Oczywiście, wariatem - zaśmiałem się ciesząc się z satysfakcji jaką mi dostarczył
- Damon by pewnie chętnie coś o sobie opowiedział, lecz niestety zapewne mu się śpieszy.. - spojrzał wymownie na mnie
- Jak zwykle mój braciszek ma rację - podtrzymałem jego spojrzenie i westchnąłem.
Wstałem i ruszyłem w stronę drzwi. Wróciłem się do samochodu. Zabrałem z niego swoją torbę gdzie miałem najpotrzebniejsze rzeczy. Wróciłem do środka kierując się w stronę sypialni.
- Ty tu nie mieszkasz..
- Owszem, mieszkam, nie przypominam sobie żebym mówił że się gdzieś wyprowadzam..mam nadzieję że świetnie się dogadamy - powiedziałem mijając salon i wchodząc na  górę po schodach.
Miałem zamiar zatrzymać się  w tym mieście przez jakiś tydzień - dwa, nie więcej. Nie opłacało mi się wynajmować mieszkania, skoro nadal stał nasz dom rodzinny. Otworzyłem drugie drzwi po prawej i rzuciłem torbę na podłogę. Wszędzie było czysto. Nikt tu nie wchodził od ponad czterystu lat..akurat.. - zaśmiałem się.  Max zadbał o dom i ten pokój. Wszystko tu wyglądało normalnie, jak na ten wiek przystało. Zniknął stary zagracony kufer, stara dębowa szafa. To wszystko zostało zastąpione nowoczesnym wnętrzem i meblami. . Rozpakowałem torbę umieszczając ubrania w szafie. Gdy skończyłem wziąłem prysznic i się przebrałem. Zszedłem na dół, akurat w  chwili gdy wychodziła Katy. Pożegnała się i wyszła.
- No więc tak braciszku spędzałeś cały czas.. - westchnąłem
- Czemu wróciłeś? - zapytał wprost
- Nie cieszysz się? - zapytałem - Wróciłem bo mi się nudziło. Zwiedziłem chyba cały świat. Azja, Afryka, Australia, Europa.. W końcu wróciłem, uściskać kochanego brata.
- A więc podróżowałeś .. - westchnął siadając na sofie - Co zamierzasz robić?
- Poudaję przez kilka tygodni profesorka - zaśmiałem się
- Zabiłeś jakiegoś nauczyciela?! - krzyknął
- Byłem głodny.. - powiedziałem po chwili kontynuując - Widziałem jak zapraszał uczennice na ''korepetycje''. Ja już wiedziałem co planował na tę noc..
- Bez szczegółów - powiedział Max wpatrując się w ogień
- Nauczyciel historii, wiek 45 lat. Łysy, w okularach i straszna menda. Przyjechał do tego miasta w zastępstwie.  Kto taki mógłby uczyć w szkole? - powiedziałem z kręcąc głową
- I dlatego musiałeś go zabić, wypić całą krew by teraz pobawić się w udawanie nauczyciela?
- Dokładnie, ale ta zabawa w profesorka wpadła mi do głowy zaraz po tym.
- Nie będę się wtrącał - powiedział - Tylko ostrzegam cię.. Jeszcze jedno zabójstwo a pożegnasz się z tym miastem na zawsze, rozumiesz?
- Kiedy ty tak spoważniałeś - uśmiechnąłem się patrząc się na niego - Chyba wtedy gdy polowałem na gepardy w Afryce, wtedy to była zabawa - rozmarzyłem się
- Zawrzyjmy układ..
- Jaki?
- Ty nikogo więcej nie zabijesz w tym mieście oraz dasz nam spokój, a ja pozwolę ci tu zostać na jak długo będziesz chciał
- Jaki ty dobroduszny.. w sensie ''nas'' chodziło ci o Katy i Ciebie?  -zaśmiałem się
- Dokładnie, najlepiej w ogóle się do niej nie zbliżaj
- Jasne.. powiedz gdzie spotkałeś taką lalunię co? Ja zwiedzam świat i zawsze trafiam na jakąś grubaskę lub brzydulę
- Trzymaj się tylko od niej z daleka - powtórzył
Wstał z kanapy i ruszył na górę po schodach do swojej sypialni. Dziś wieczorem  zamierzałem trochę pozwiedzać. Sporo się tutaj zmieniło. Jutro zacznę pracę jako nauczyciel historii w Liceum im. Neil'a D. Dragomir'a. To będzie bardzo zabawny tydzień. Pamiętam swojego profesora od historii. Stary, pomarszczony dziadek w okularach. Całą godzinę bełkotał i nikt nigdy go nie rozumiał. Ciągle stosował kary za naganne zachowanie. A jak wiadomo do grzecznych nie należałem, przez co mi się ciągle  dostawało. Max też nie był święty, Co rusz coś wykombinował. Prawie zawsze wychodził z wszystkiego obronną ręką w przeciwieństwie do mnie. Miał talent do nauki, przez co był pupilkiem profesorów. Pewnie dlatego ojciec zawsze go faworyzował. Co tydzień wyjeżdżali albo na polowania, albo na ryby czy też do lasu na grzyby. Ja zawsze zostawałem w domu. Jak to nazwał mój ojciec ''odbywałem karę za złe zachowanie''. Mnie ani razu nigdzie nie zabrał. Wcale mi na tym aż tak bardzo nie zależało. Pod ich nieobecność mogłem robić co mi się podobało. Sam wybierałem się do lasu, na spacery. Zacząłem spotykać się z taką jedną blondynką. miała na imię Marry. Była bardzo ładna i niezwykle mądra. Pochodziła z bogatego rodu, tak jak mój. Nasze spotkania trwały już z dwa lata. Nikt nie wiedział o tym oprócz nas dwoje oraz mój brat Max. Gdy ona miała już 18 lat wtedy Max pod naciskiem ojca jej się oświadczył. To wszystko z góry było już ustalone. Max wcale nie chciał się żenić. Przepraszał mnie ciągle za to że się oświadczył, za to że zaprosił ją do kina, że się spotykali. Gdy mieli się już pobierać nastąpiła wojna. Wcielono mnie do armii. Max dołączył kilka tygodni później. Nie ożenił się z  Marry. Pamiętam że ojciec chciał zatrzymać Max'a. Mówił że Marry spodziewa się dziecka. Wtedy już wszystko przestało dla mnie istnieć. Dom, rodzina, brat. Po tygodniu do naszego obozu przyszła wieść że Marry nie żyje. Została zamordowana. Nie zrobiło to dla mnie przesadnego wrażenia. Od tego czasu zająłem się sobą. Zgłosiłem się na ochotnika do pierwszego wymarszu. Chciałem pójść jak najdalej od brata. Zająć się tym co w najbliższych dniach przychodziło mi z łatwością - zabijanie.
             Z zamyśleń wyrwał mnie dzwonek do drzwi. Poszedłem otworzyć i zobaczyć kto mógł odwiedzić mojego braciszka.
W progu stanęła niska brunetka. Spojrzała się na mnie i się zmieszała. Spodziewała się zastać kogoś innego.
- Braciszku! Ktoś do ciebie. Czyżby kolejna twoja lala?
- Zamężna sąsiadka - poprawił zbiegając po schodach na dół.
- Auć.. a było by tak pięknie - westchnąłem odchodząc od drzwi
Nie interesowało mnie to po co tu przyszła. Poszedłem do kuchni i otworzyłem lodówkę. W środku znajdowała się spora ilość krwi. Widać braciszek umiał o siebie zadbać. Napiłem się trochę i wyszedłem z domu. Sąsiadka już zdążyła pójść. Wsiadłem w czarnego SUV'a i ruszyłem pojeździć po okolicy. Po raz kolejny doszedłem do wniosku że sporo się tu zmieniło. Gdy nastał wieczór zatrzymałem się przy jednym barze. Zamówiłem whisky z lodem i teraz rozglądałem się po pomieszczeniu. Dziesiątki twarzy, żadne znajome osoby. Słyszałem wszystkie ich rozmowy. Jedni skarżyli się na żony, drudzy na brak kasy. W tym mieście wszyscy mają jakieś problemy. Dopiero trzeci rodzaj ludzi w barze był bardziej zbliżony do mojego. Siedzieli w ciszy przy kieliszkach. Co prawda że połowa była tak upita że nie miała siły nawet wdawać się w dyskusję. Nagle moje zamyślenia przerwała czyjaś ręka na moim karku. Odwróciłem się powoli i spojrzałem na tego ważniaka. Był to  facet średniego wzrostu, brunet. Ubrany w szary T-shirt oraz w czarny za duży dres. Obok nich stało dwóch facetów po obu jego stronach. Za pewne jakaś ochrona czy eskorta - pomyślałem. Nie wyglądali na miłych.
- Spadaj stąd, to moje miejsce! - wydarł się na mnie
- Nie było podpisane - powiedziałem w pełnym spokoju
- Jesteś głuchy? - powtórzył
- Chyba ty za tępy by wiedzieć z kim zadzierasz - strąciłem jego łapę z siebie - Lepiej wracaj skąd wypełzłeś - prychnąłem - W dzisiejszych czasach łatwiej znaleźć taką gnidę jak ty niż normalnego człowieka. Zabierz tylko ze sobą swoje pieski.
Jego dłoń zacisnęła się w pieść i po chwili szybowała w moją stronę. Szybko, bez najmniejszego wysiłku złapałem ją w locie i wygiąłem. Słychać było łamaną kość. Facet zaklął i zaczął coś krzyczeć. Jego oprychy rzuciły się w moją stronę. Wstałem popychając go na ścianę. Unieruchomiłem pozostałych wyginając im ręce i postępując w  ten sam sposób co z tamtym. Pomyśleć.. jeden taki ruch i ludzie już stają się potulniejsi. Złapałem każdego po kolei za kołnierz i wyrzuciłem z budynku. W szpitalu trochę roboty będą mieli. Trzy gipsy za jednym razem... Wróciłem na stołek i sięgnąłem po szklankę. Od razu poczułem że z tym płynem jest coś nie tak. Wylałem całą zawartość na barmana.
- Jeśli myślisz że jestem taki głupi to się mylisz - syknąłem gdy się nachylił po puste naczynie - Dla mnie to samo - zawołałem gdy odszedł
Wrócił po chwili z nowym drinkiem.
- Na koszt firmy? - zapytałem podnosząc jedną brew do góry
- Na koszt firmy - powtórzył i szybko się ode mnie oddalił
- I to rozumiem - uśmiechnąłem się sam do siebie kończąc drinka.
Po kwadransie wyszedłem z baru i wsiadłem do swojego samochodu. Ruszyłem najdłuższą drogą w stronę domu. Zwiedziłem przy okazji po raz kolejny miasto. Wyglądało znacznie lepiej niż za dnia. Teraz na niebie świeciły gwiazdy oraz księżyc,  a na ulicach było pusto. Tylko lampy uliczne dawały niewielkie kręgi światła na  jezdnię czy chodnik. Gdy znalazłem się tylko trzy przecznice od mojego domu coś nagle wybiegło na jezdnię.  Dzięki szybkiemu refleksowi wampira w ostatniej chwili  wyhamowałem i ominąłem przeszkodę. Wysiadłem w ekspresowym tempie z wozu i ruszyłem w stronę postaci. Okazało się że na ulicę wbiegła młoda dziewczyna. Stała teraz sparaliżowana strachem na środku jezdni. Podbiegłem do niej i przyjrzałem się jej dokładnie. Była nieco niższa ode mnie. Miała długie, proste brązowe włosy. Teraz były one rozwiane przez wiatr i leżały w nieładzie.
- Nic ci nie jest? - zapytałem odgarniając jej włosy z twarzy.
Po raz pierwszy od ponad czterystu lat byłem tak wystraszony. Dziewczyna cała się trzęsła. Nie wiedziałem czy było jej zimno czy też trzęsła się ze strachu.
- Nic mi nie jest - pokręciła głową i dopiero teraz dostrzegłem że ona płacze. Łzy spływały jej po bladych policzkach i skapywały na ubranie
- Jak masz na imię? - zapytałem
- Victoria - odpowiedziała wycierając  twarz rękawem od bluzy
- Gdzie mieszkasz? Podwiozę cię do domu - oświadczyłem
- Nie trzeba - powiedziała i ruszyła biegiem w stronę domów znajdujących się po drugiej stronie ulicy
- Zaczekaj! - krzyknąłem
Chciałem za nią biec, jednak ona już zniknęła we wnętrzu domu. Skoro nic jej nie było to nie powinienem się już tak o nią martwić. Zapewne teraz rodzina się nią zajmie. Obejrzałem się teraz wokoło sprawdzając czy nikt mnie nie obserwuje. Wróciłem do auta i wsiadłem ruszając. Dojechałem na miejsce i zaparkowałem na podjeździe. Wszedłem do domu i poszedłem  od razu po schodach na górę, do swojego pokoju. Skoro jutro mam zacząć pracę jako nauczyciel muszę się wyspać. Nie wypadało by się spóźnić już pierwszego dnia. Z ciągnąłem kurtkę wraz z butami i położyłem się na łóżko po czym od razu zasnąłem.

sobota, 16 sierpnia 2014

Prolog

Dziennik ~ D.B

09 pażdziernik 1520
Wirginia, Herndon


Jutro IX Kompania wyrusza na front. Musimy obronić rodzinne miasto - Herndon. Mój brat również dołączył do wojska, zaraz po mnie. Ojcu się to nie podoba. O wszystko obwinia mnie - jak zwykle.  Max nie musiał wcale ruszać się z domu, nikt go nie zmuszał.. Zgłosił się na ochotnika. Teraz to już jest wszystko jedno. Nas jest za mało by wygrać. Nikt nie wierzy w ocalenie. Jutro wszyscy zginiemy. 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::;

15 październik 1520
Wirginia
Wróg okazał się łaskawszy niż każdy mógł sądzić. Od dziś nie walczę w IX Kompanii. Zostałem najemnikiem. To lepsze niż obrona miasta. Nie, nie stchórzyłem. Mój dom mnie nie obchodzi, ani mieszkańcy, ani miasto. Nikogo i niczego nie potrzebuję. 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

28 pażdziernik 1520
Wirginia, Ashburg

Dziś  spadł pierwszy śnieg. Zaczęło się po północy. Słychać było poruszenie pozostałych. Nie mamy zapasów. Ognisko powoli się przygasza. Nikt nie pilnuje ognia. Niektórzy śpią, inni nie mogą zmrużyć oka. Wszędzie zamieszanie, powolne szykowanie się do podróży. W mieście słychać pogłoski o wybuchu epidemii. Jeśli nie wykończy nas wojna to na pewno choroba. Najemników jest cała masa. Setki, tysiące. Na pewno wygramy. Napadamy, rabujemy, grabimy. Z tego żyjemy.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

02 listopad 1520
Wirginia, Ashburg

Ostatnio do naszego obozu dołączyło trzech ocalałych. Byli zarażeni grypą. Dziś już pół obozu dostało gorączki. Jedna osoba już zmarła. To jeden z ocalałych który przybył do nas trzy dni temu. Każdy boi się śmierci. Jutro napadamy i grabimy Herndon. Nigdy nie lubiłem tego miejsca. Zakażeni wirusem już są wszyscy. Objawy pojawiają się po jednym, dwóch dniach. Śmierć to tylko kwestia czasu.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

03 listopad 1520
Wirginia, Ashburg

Nad ranem znaleźliśmy kolejne trupy. Siedem ciał. Zdążyliśmy ich pogrzebać. Teraz szykujemy się od wymarszu. Przed zachodem słońca będzie jeszcze więcej ofiar.