niedziela, 24 sierpnia 2014

Rozdział I


Damon

,, Jestem prawdziwie samotnym wędrowcem i nigdy całym sercem nie przynależałem do mojego kraju, domu, przyjaciół, a nawet najbliższej rodziny ~ Albert Einstein''



                      Przyjechałem do Herndon. Do miasta którego  nienawidzę. Kiedyś trzeba zmierzyć się z przeszłością. Ten czas właśnie nastał. Przekroczyłem granicę i wjechałem do miasta. Strasznie się tu zmieniło. Tyle domów.. sklepów.. Ostatnim razem byłem  tu w 1521 roku. Postęp technologiczny jest zaskakujący. Zatrzymałem się przed dużym domem. Należał on od wieków do naszej rodziny, do rodziny Blackwell. Kiedyś był to piękny, drewniany dom z ogromnym tarasem i ogrodem. Ogród znajdował się za domem. Rosło w nim pełno kwiatów i ozdobnych krzewów. Po środku był mały stawik w którym pływały złote rybki. Nasza matka uwielbiała prace w tym miejscu. Kochała zieleń oraz zwierzęta. Może dlatego to było moje ulubione miejsce do zabaw i rozmyślań. Teraz ogród był zaniedbany. Staw porósł kępami suchej trawy. Miejsce przepięknych pachnących róż zastąpiły chwasty i osty. Wszystko się tutaj zmieniło. Nikt nie dbał o ogród przez setki lat.  Nawet dom rodzinny się zmienił. Kiedyś drewniany, teraz wybudowany z cegieł. Całkowicie odnowiony. Znikł ogromny taras. Pamiętam że już dawno spróchniał ale nikt wcześniej go nie  zniszczył, Wysiadłem z samochodu i poszedłem rozejrzeć się po budynku. Wszedłem po schodach i bez pomocy klucza znalazłem się  środku. Słyszałem czyjąś rozmowę. Dobiegała z salonu. Podszedłem najciszej jak się dało i stanąłem opierając się o framugę. Jeden głos rozpoznałbym wszędzie. Mój brat Max. Stał i rozmawiał z jakąś dziewczyną. Była to piękna, szczupła blondynka o długich lekko pofalowanych włosach. Ogień w kominku palił się jasnym płomieniem. W całym domu było ciepło. Nagle kobieta się odwróciła i aż drygnęła przestraszona na mój widok. Teraz zauważyłem jej duże, błyszczące brązowe oczy które bacznie mi się przyglądały. Złapała mojego braciszka za rękaw i pociągnęła. 
- Co się sta...- zaczął lecz urwał w pół zdania
Po chwili Max podążył za jej spojrzeniem i aż  nie dowierzał. Stał wpatrzony we mnie i aż go zamurowało. Musiało to bardzo komicznie wyglądać. Podszedłem bliżej pary i ruszyłem w stronę małego barku. Nalałem whisky i dodałem lodu. Upiłem jeden haust i spojrzałem się na nich jak gdyby nigdy nic.
- Nawet nie przywitasz brata? - zapytałem ironicznie opierając się o ścianę przy kominku - O coś do picia dla siebie sam zadbałem - postukałem palcem w szklankę
- Brata.. - wydusiła z siebie dziewczyna - Mówiłeś że jesteś ..
- Jedynakiem? - podsunąłem - Nie.. Max i ja jesteśmy braćmi, powiedz jej braciszku..
- Damon.. - westchnął mając powoli dość całego przedstawienia - Myślałem że ty.. nie żyjesz
- To że się nie odzywam to nie znaczy że umarłem.. - popatrzyłem na dziewczynę i brata - Może nas przedstawisz?
- To jest Katy, moja dziewczyna, a to.. -zaczął ale mu przerwałem
- Damon, jego starszy brat   - dokończyłem - Miło mi poznać - uśmiechnąłem się szeroko
Przeszliśmy na sofę przy kominku. Usiedliśmy i zaczęliśmy rozmowę.
- Mnie też - odparła po chwili odwzajemniając uśmiech - Może opowiesz coś o sobie?
- Dużo by mówić, cóż żyję dość długo, tak jak mój młodszy braciszek jestem wa... - popatrzyłem się na twarz brata i się roześmiałem
Zastanawiałem się czy powiedział jej prawdę o tym czym jest. Mało która dziewczyna wytrzymała by psychicznie z taką wiedzą, bo przecież to nierealne jak się komuś wydaje.
- Wariatem - dokończył sprawnie
- Oczywiście, wariatem - zaśmiałem się ciesząc się z satysfakcji jaką mi dostarczył
- Damon by pewnie chętnie coś o sobie opowiedział, lecz niestety zapewne mu się śpieszy.. - spojrzał wymownie na mnie
- Jak zwykle mój braciszek ma rację - podtrzymałem jego spojrzenie i westchnąłem.
Wstałem i ruszyłem w stronę drzwi. Wróciłem się do samochodu. Zabrałem z niego swoją torbę gdzie miałem najpotrzebniejsze rzeczy. Wróciłem do środka kierując się w stronę sypialni.
- Ty tu nie mieszkasz..
- Owszem, mieszkam, nie przypominam sobie żebym mówił że się gdzieś wyprowadzam..mam nadzieję że świetnie się dogadamy - powiedziałem mijając salon i wchodząc na  górę po schodach.
Miałem zamiar zatrzymać się  w tym mieście przez jakiś tydzień - dwa, nie więcej. Nie opłacało mi się wynajmować mieszkania, skoro nadal stał nasz dom rodzinny. Otworzyłem drugie drzwi po prawej i rzuciłem torbę na podłogę. Wszędzie było czysto. Nikt tu nie wchodził od ponad czterystu lat..akurat.. - zaśmiałem się.  Max zadbał o dom i ten pokój. Wszystko tu wyglądało normalnie, jak na ten wiek przystało. Zniknął stary zagracony kufer, stara dębowa szafa. To wszystko zostało zastąpione nowoczesnym wnętrzem i meblami. . Rozpakowałem torbę umieszczając ubrania w szafie. Gdy skończyłem wziąłem prysznic i się przebrałem. Zszedłem na dół, akurat w  chwili gdy wychodziła Katy. Pożegnała się i wyszła.
- No więc tak braciszku spędzałeś cały czas.. - westchnąłem
- Czemu wróciłeś? - zapytał wprost
- Nie cieszysz się? - zapytałem - Wróciłem bo mi się nudziło. Zwiedziłem chyba cały świat. Azja, Afryka, Australia, Europa.. W końcu wróciłem, uściskać kochanego brata.
- A więc podróżowałeś .. - westchnął siadając na sofie - Co zamierzasz robić?
- Poudaję przez kilka tygodni profesorka - zaśmiałem się
- Zabiłeś jakiegoś nauczyciela?! - krzyknął
- Byłem głodny.. - powiedziałem po chwili kontynuując - Widziałem jak zapraszał uczennice na ''korepetycje''. Ja już wiedziałem co planował na tę noc..
- Bez szczegółów - powiedział Max wpatrując się w ogień
- Nauczyciel historii, wiek 45 lat. Łysy, w okularach i straszna menda. Przyjechał do tego miasta w zastępstwie.  Kto taki mógłby uczyć w szkole? - powiedziałem z kręcąc głową
- I dlatego musiałeś go zabić, wypić całą krew by teraz pobawić się w udawanie nauczyciela?
- Dokładnie, ale ta zabawa w profesorka wpadła mi do głowy zaraz po tym.
- Nie będę się wtrącał - powiedział - Tylko ostrzegam cię.. Jeszcze jedno zabójstwo a pożegnasz się z tym miastem na zawsze, rozumiesz?
- Kiedy ty tak spoważniałeś - uśmiechnąłem się patrząc się na niego - Chyba wtedy gdy polowałem na gepardy w Afryce, wtedy to była zabawa - rozmarzyłem się
- Zawrzyjmy układ..
- Jaki?
- Ty nikogo więcej nie zabijesz w tym mieście oraz dasz nam spokój, a ja pozwolę ci tu zostać na jak długo będziesz chciał
- Jaki ty dobroduszny.. w sensie ''nas'' chodziło ci o Katy i Ciebie?  -zaśmiałem się
- Dokładnie, najlepiej w ogóle się do niej nie zbliżaj
- Jasne.. powiedz gdzie spotkałeś taką lalunię co? Ja zwiedzam świat i zawsze trafiam na jakąś grubaskę lub brzydulę
- Trzymaj się tylko od niej z daleka - powtórzył
Wstał z kanapy i ruszył na górę po schodach do swojej sypialni. Dziś wieczorem  zamierzałem trochę pozwiedzać. Sporo się tutaj zmieniło. Jutro zacznę pracę jako nauczyciel historii w Liceum im. Neil'a D. Dragomir'a. To będzie bardzo zabawny tydzień. Pamiętam swojego profesora od historii. Stary, pomarszczony dziadek w okularach. Całą godzinę bełkotał i nikt nigdy go nie rozumiał. Ciągle stosował kary za naganne zachowanie. A jak wiadomo do grzecznych nie należałem, przez co mi się ciągle  dostawało. Max też nie był święty, Co rusz coś wykombinował. Prawie zawsze wychodził z wszystkiego obronną ręką w przeciwieństwie do mnie. Miał talent do nauki, przez co był pupilkiem profesorów. Pewnie dlatego ojciec zawsze go faworyzował. Co tydzień wyjeżdżali albo na polowania, albo na ryby czy też do lasu na grzyby. Ja zawsze zostawałem w domu. Jak to nazwał mój ojciec ''odbywałem karę za złe zachowanie''. Mnie ani razu nigdzie nie zabrał. Wcale mi na tym aż tak bardzo nie zależało. Pod ich nieobecność mogłem robić co mi się podobało. Sam wybierałem się do lasu, na spacery. Zacząłem spotykać się z taką jedną blondynką. miała na imię Marry. Była bardzo ładna i niezwykle mądra. Pochodziła z bogatego rodu, tak jak mój. Nasze spotkania trwały już z dwa lata. Nikt nie wiedział o tym oprócz nas dwoje oraz mój brat Max. Gdy ona miała już 18 lat wtedy Max pod naciskiem ojca jej się oświadczył. To wszystko z góry było już ustalone. Max wcale nie chciał się żenić. Przepraszał mnie ciągle za to że się oświadczył, za to że zaprosił ją do kina, że się spotykali. Gdy mieli się już pobierać nastąpiła wojna. Wcielono mnie do armii. Max dołączył kilka tygodni później. Nie ożenił się z  Marry. Pamiętam że ojciec chciał zatrzymać Max'a. Mówił że Marry spodziewa się dziecka. Wtedy już wszystko przestało dla mnie istnieć. Dom, rodzina, brat. Po tygodniu do naszego obozu przyszła wieść że Marry nie żyje. Została zamordowana. Nie zrobiło to dla mnie przesadnego wrażenia. Od tego czasu zająłem się sobą. Zgłosiłem się na ochotnika do pierwszego wymarszu. Chciałem pójść jak najdalej od brata. Zająć się tym co w najbliższych dniach przychodziło mi z łatwością - zabijanie.
             Z zamyśleń wyrwał mnie dzwonek do drzwi. Poszedłem otworzyć i zobaczyć kto mógł odwiedzić mojego braciszka.
W progu stanęła niska brunetka. Spojrzała się na mnie i się zmieszała. Spodziewała się zastać kogoś innego.
- Braciszku! Ktoś do ciebie. Czyżby kolejna twoja lala?
- Zamężna sąsiadka - poprawił zbiegając po schodach na dół.
- Auć.. a było by tak pięknie - westchnąłem odchodząc od drzwi
Nie interesowało mnie to po co tu przyszła. Poszedłem do kuchni i otworzyłem lodówkę. W środku znajdowała się spora ilość krwi. Widać braciszek umiał o siebie zadbać. Napiłem się trochę i wyszedłem z domu. Sąsiadka już zdążyła pójść. Wsiadłem w czarnego SUV'a i ruszyłem pojeździć po okolicy. Po raz kolejny doszedłem do wniosku że sporo się tu zmieniło. Gdy nastał wieczór zatrzymałem się przy jednym barze. Zamówiłem whisky z lodem i teraz rozglądałem się po pomieszczeniu. Dziesiątki twarzy, żadne znajome osoby. Słyszałem wszystkie ich rozmowy. Jedni skarżyli się na żony, drudzy na brak kasy. W tym mieście wszyscy mają jakieś problemy. Dopiero trzeci rodzaj ludzi w barze był bardziej zbliżony do mojego. Siedzieli w ciszy przy kieliszkach. Co prawda że połowa była tak upita że nie miała siły nawet wdawać się w dyskusję. Nagle moje zamyślenia przerwała czyjaś ręka na moim karku. Odwróciłem się powoli i spojrzałem na tego ważniaka. Był to  facet średniego wzrostu, brunet. Ubrany w szary T-shirt oraz w czarny za duży dres. Obok nich stało dwóch facetów po obu jego stronach. Za pewne jakaś ochrona czy eskorta - pomyślałem. Nie wyglądali na miłych.
- Spadaj stąd, to moje miejsce! - wydarł się na mnie
- Nie było podpisane - powiedziałem w pełnym spokoju
- Jesteś głuchy? - powtórzył
- Chyba ty za tępy by wiedzieć z kim zadzierasz - strąciłem jego łapę z siebie - Lepiej wracaj skąd wypełzłeś - prychnąłem - W dzisiejszych czasach łatwiej znaleźć taką gnidę jak ty niż normalnego człowieka. Zabierz tylko ze sobą swoje pieski.
Jego dłoń zacisnęła się w pieść i po chwili szybowała w moją stronę. Szybko, bez najmniejszego wysiłku złapałem ją w locie i wygiąłem. Słychać było łamaną kość. Facet zaklął i zaczął coś krzyczeć. Jego oprychy rzuciły się w moją stronę. Wstałem popychając go na ścianę. Unieruchomiłem pozostałych wyginając im ręce i postępując w  ten sam sposób co z tamtym. Pomyśleć.. jeden taki ruch i ludzie już stają się potulniejsi. Złapałem każdego po kolei za kołnierz i wyrzuciłem z budynku. W szpitalu trochę roboty będą mieli. Trzy gipsy za jednym razem... Wróciłem na stołek i sięgnąłem po szklankę. Od razu poczułem że z tym płynem jest coś nie tak. Wylałem całą zawartość na barmana.
- Jeśli myślisz że jestem taki głupi to się mylisz - syknąłem gdy się nachylił po puste naczynie - Dla mnie to samo - zawołałem gdy odszedł
Wrócił po chwili z nowym drinkiem.
- Na koszt firmy? - zapytałem podnosząc jedną brew do góry
- Na koszt firmy - powtórzył i szybko się ode mnie oddalił
- I to rozumiem - uśmiechnąłem się sam do siebie kończąc drinka.
Po kwadransie wyszedłem z baru i wsiadłem do swojego samochodu. Ruszyłem najdłuższą drogą w stronę domu. Zwiedziłem przy okazji po raz kolejny miasto. Wyglądało znacznie lepiej niż za dnia. Teraz na niebie świeciły gwiazdy oraz księżyc,  a na ulicach było pusto. Tylko lampy uliczne dawały niewielkie kręgi światła na  jezdnię czy chodnik. Gdy znalazłem się tylko trzy przecznice od mojego domu coś nagle wybiegło na jezdnię.  Dzięki szybkiemu refleksowi wampira w ostatniej chwili  wyhamowałem i ominąłem przeszkodę. Wysiadłem w ekspresowym tempie z wozu i ruszyłem w stronę postaci. Okazało się że na ulicę wbiegła młoda dziewczyna. Stała teraz sparaliżowana strachem na środku jezdni. Podbiegłem do niej i przyjrzałem się jej dokładnie. Była nieco niższa ode mnie. Miała długie, proste brązowe włosy. Teraz były one rozwiane przez wiatr i leżały w nieładzie.
- Nic ci nie jest? - zapytałem odgarniając jej włosy z twarzy.
Po raz pierwszy od ponad czterystu lat byłem tak wystraszony. Dziewczyna cała się trzęsła. Nie wiedziałem czy było jej zimno czy też trzęsła się ze strachu.
- Nic mi nie jest - pokręciła głową i dopiero teraz dostrzegłem że ona płacze. Łzy spływały jej po bladych policzkach i skapywały na ubranie
- Jak masz na imię? - zapytałem
- Victoria - odpowiedziała wycierając  twarz rękawem od bluzy
- Gdzie mieszkasz? Podwiozę cię do domu - oświadczyłem
- Nie trzeba - powiedziała i ruszyła biegiem w stronę domów znajdujących się po drugiej stronie ulicy
- Zaczekaj! - krzyknąłem
Chciałem za nią biec, jednak ona już zniknęła we wnętrzu domu. Skoro nic jej nie było to nie powinienem się już tak o nią martwić. Zapewne teraz rodzina się nią zajmie. Obejrzałem się teraz wokoło sprawdzając czy nikt mnie nie obserwuje. Wróciłem do auta i wsiadłem ruszając. Dojechałem na miejsce i zaparkowałem na podjeździe. Wszedłem do domu i poszedłem  od razu po schodach na górę, do swojego pokoju. Skoro jutro mam zacząć pracę jako nauczyciel muszę się wyspać. Nie wypadało by się spóźnić już pierwszego dnia. Z ciągnąłem kurtkę wraz z butami i położyłem się na łóżko po czym od razu zasnąłem.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz