Victoria
,,Nie mam prawa, by osądzać kogoś na podstwie tego, co o nim czytałem. Nie mam prawa do osądzania czegokolwiek ~ Kurt Cobain''
Ciemna, zakapturzona postać stała w opuszczonej, ponurej alejce. Był to chłopak, bardzo wysoki. Wpatrywał się w ciemne niebo z którego spadały kolejne krople deszczu. Jego ubranie było już przemoczone do cna. Wszędzie dookoła panował spokój. Było pusto na ulicach. Tylko nieliczne latarnie rzucały jasne kręgi na czarny asfalt. Na noc miasto zamierało, robiło się ciszej, każdy wieczorem wracał do domów po dniu ciężkiej pracy. Rankiem wszystko zaczynało się na nowo. Miasto budziło się ze snu. Pośpiech, tłumy, hałas. I znów praca, dom, szkoła. Teraz jedynie krople deszczu dawały o sobie znać uderzając w ziemię i rozpryskując się. Błogi spokój przerwał odgłos czyichś kroków. Mężczyzna oderwał wzrok od nocnego nieba i powiódł wzrokiem za źródłem hałasu. Jakaś kobieta szła alejką omijając kałuże . Miała na sobie skórzany płaszcz. Tylko parasolka chroniła ją przed mokrym deszczem. Jej czarne, kręcone włosy powiewały na wietrze. Wzrok jej skupiony był na drodze którędy przechodziła. . Nie dostrzegła czarnej postaci stojącej pod murem. Była zamyślona. Myślała właśnie o rodzinie, domu. Wszystko to było słychać. Każdą jej myśl. Miała problemy w pracy. Jej szef strasznie dużo wymagał od swoich pracowników. Właśnie potrącił jej z pensji za spóźnienie się do pracy oraz za to że wylała kawę na ważnego inwestora. Jednak na świecie jest coraz więcej tyranów. Ludzi bez serca. Kobieta była załamana. Bała się tego co przyniesie jutro. Może straci pracę, gdyż szef postanowi ją wyrzucić. Nie chciała już o tym myśleć. Stanęła. Wzięła głęboki wdech i ruszyła przed siebie.
- Może w czymś pomóc - odezwał się zakapturzony mężczyzna z chytrym uśmiechem na twarzy
Kobieta zamarła. Zatrzymała się ponownie i wystraszona spojrzała w jego stronę. Nie spodziewała się nikogo tutaj, o tej porze. Chciała tyko spokojnie przejść na skróty do swojego domu, gdzie czekał na nią brat. Teraz stała sparaliżowana strachem. Nie raz słyszała o rabusiach, seryjnych zabójcach. Była pewna że spotka ją coś złego. Myślała że dzisiejszy dzień w pracy jest najgorszy . Mężczyzna zdjął kaptur odsłaniając głowę. Był ubrany cały na czarno. Koszula, spodnie oraz skórzana kurtka świetnie do siebie pasowały dając wrażenie nienagannego ubioru. Strój współgrał z jego ciemnymi włosami potarganymi przez wiatr i czarnymi błyszczącymi oczami.. Na jego twarzy widniał uśmiech, raczej przyjacielski niż złowieszczy. Wydawało się że ten człowiek nie jest zdolny do zabójstwa. Nie miał przy sobie broni. Podszedł teraz o kilka kroków w stronę dziewczyny.
- Nie za późno na samotny spacer w deszczu? - kontynuował nie słysząc żadnej odpowiedzi na wcześniejsze pytanie.
Teraz deszcz zaczął padać na jego bladą twarz oraz kruczoczarne włosy. Na początku wydawało się że wcale się tym nie przejął. Nieznajomy szybko wytarł krople jednym sprawnym ruchem ręki. Poprawił na sobie kurtkę i spojrzał prosto w oczy kobiety.
- Nie zbliżaj się! - krzyknęła jedynie odsuwając się do tyłu by być od niego jak najdalej
- Przecież ci nic nie zrobię, czemu się tak denerwujesz? - powiedział spokojnie, nieco znudzonym tonem.
Nie miał ochoty dzisiaj uganiać się za ludźmi. Nie śpieszyło mu się. Miał czas. Nawet całą wieczność. Teraz westchnął głośno i zbliżył się o kolejny krok, a potem o kolejny. W końcu się zatrzymał. Schował ręce za siebie i pozwolił jej przemówić.
- Odejdź ode mnie, daj mi przejść - odpowiedziała lekko zachrypniętym od strachu głosem
- Droga wolna - odpowiedział jej wesoły ton głosu - Przecież cię nie trzymam - mężczyzna bacznie ją obserwował - Jak masz na imię? - zapytał
- To nie jest twoja sprawa! - krzyknęła przebiegając tuż obok niego.
Owszem - moja - pomyślał chwilę. Clary - wyszeptał cicho. Tak miała na imię ta kobieta. Clary Evans.
Wyminęła go i pobiegła przed siebie nawet się nie oglądając. Dopiero gdy znalazła się na głównej ulicy odkręciła głowę w stronę gdzie stał poprzednio chłopak. Jego już tam nie było. Nagle odwróciła się i spojrzała przed siebie. Wysoki szatyn znalazł się tuż przed nią. Był widocznie rozbawiony całym tym zamieszaniem jakie panowało. Złapał kobietę za rękę i zamknął w żelaznym uścisku. Cała jego twarz wyraźnie dawała poznać że chłopak był zadowolony.
- Przede mną nie można uciec. Niegrzecznie jest nie odpowiadać na pytanie dżentelmena - powiedział i uśmiechnął się zawadiacko chwytając ją za szyję.
Kobieta krzyknęła głośno a potem wszystko ucichło. Dwie postacie jakby rozpłynęły się w powietrzu. Na chodniku tylko został rozłożony parasol po którym ściekały krople deszczu.
- Zrobione! - westchnęła odkładając długopis - Jeśli ta praca jej się nie spodoba to może sobie sama napisać i się wypchać - stwierdziłam
Spojrzałam na zegarek było strasznie późno, dziesięć po drugiej. Schowałam szybko książki do torby i wskoczyłam szybko do ciepłego łóżka. Na zewnątrz panowała okropna pogoda. Godzinę temu zerwał się wiatr i zaczęło padać. Ustawiłam budzik na 6:30 i zgasiłam lampkę nocną. Nie minęły dwie minuty jak zasnęłam.
Obudził mnie najbardziej znienawidzony odgłos na świecie - alarm budzika. Wyłączyłam go i powoli się podniosłam. Po godzinie byłam gotowa. Siostra obiecała że mnie dziś podrzuci do szkoły gdy będzie jechać do swojego nowego chłopaka. Nie wiem czemu, ale jeszcze nie miałam przyjemności poznania go. Może to gruby, niski łysy facet z setką kolczyków? - zaśmiałam się sama do siebie - Nie, to nie możliwe, Katy ma lepszy gust - pomyślałam
Czekałam przed domem gdy Katy wreszcie przyszła. Wsiadłyśmy do samochodu. Miała chyba dobry humor bo była cały czas uśmiechnięta.
- Nie zniosę już tego - zaczęłam - Powiesz mi z czego jesteś zadowolona?
- Bez powodu - odparła spoglądając na mnie - Umówiłam się z Max'em
- Czemu nie chcesz mi opisać jak wygląda, powiedzieć mi coś o nim, zapoznać?
- Będzie jeszcze czas, a poza tym nie powinnaś się tak interesować
- No weź - zaczęłam - Chyba jesteśmy siostrami, ciągle milczysz jak cię pytam o tego Matt'a czy jak mu tam
- Max'a - poprawiła - Poznasz go niedługo - obiecała
- Ja myślę - uśmiechnęłam się
Zatrzymaliśmy się przed szkołą. Spojrzałam się na budynek z wyraźną niechęcią.
- Czy ja muszę tam iść? Czy nie możesz napisać mi usprawiedliwienia?
- No zmykaj już - powiedziała - Powodzenia
- To na razie - uśmiechnęłam się do niej i wysiadłam
Katy odjechała a ja kroczyłam powoli w stronę głównego wejścia. Pierwszą lekcją był angielski. Trzeba było napisać jakieś ciekawe opowiadanie. Ja napisałam o wampirze samotniku który nienawidzi całego świata, z sobą włącznie. Po dzwonku wszyscy weszli do sali. Każdy czytał swoją pracę. Każda z nich była ciekawa. Niestety mieliśmy głupią nauczycielkę i ocena jaką ktoś mógł uzyskać maksymalnie to 3, jej ulubione stwierdzenie to: ,, Strasznie dużo błędów, na zachętę dam 3''. Cała szkoła się zgadzała że jest niesprawiedliwa, ale cóż począć. Na tej lekcji postawiła większości 2-, w tym mnie. To wystarczyło aby popsuć mi resztę dnia. Wczoraj zarywałam noc by to napisać, jak widać efektów nie ma. Zgniotłam wypracowanie i wyrzuciłam, pognieciona kartka upadła obok kosza, lecz wcale się nie zatrzymywałam. Kolejny przedmiot to historia. Liczyłam że będzie to jakaś luźna lekcja z nowym nauczycielem, jednak tak nie było. Po sprawdzeniu listy obecności przeszedł do omawiania tematu. Gadał coś o wojnie, o bitwach niedaleko naszego miasta, oraz wspomniał o jednej która odbyła się na tych ziemiach. Byłam tak znudzona że w ogóle nie słuchałam. Zaczęłam rysować ołówkiem na końcu zeszytu. Narysowałam pięknego, czarnego kruka. Nie miałam jakiegoś wybitnego talentu, ale tym razem rysunek wyszedł naprawdę nieźle.Byłam pod wrażeniem,
- Może skutki wojny przedstawi nam panna Gray?
- Przepraszam, nie słuchałam - przyznałam się wyrwana z przemyśleń
Damon popatrzył na mnie przez chwilę w głębokim zamyśleniu.
- No dobrze - westchnął i coś wyciągnął z torby -
Był to jakiś stary pamiętnik lub dziennik. Kartki były zżółknięte i się rozsypywały. Nauczyciel przez chwilę przyglądał się zapiskom i przekręcał strony. W końcu położył dziennik na biurku.
- Mogłabyś to przeczytać klasie? - zapytał - Jest to dziennik jednego z żołnierzy którzy walczyli na tych terenach. Opisuje tu swoje dni w armii. Jednym wyda się to ciekawsze niż czytanie tematu z podręcznika, drugim wyda się to nudne. Ostrzegam że należy słuchać, gdyż później się to wam do czegoś przyda - powiedział
Wstałam z ławki i podeszłam do biurka. Wzięłam ostrożnie dziennik i zaczęłam czytać.
- Rok 1520. Przeżyliśmy. Z naszej grupy tylko my trzej uszliśmy z życiem. - zaczęłam
Strasznie sporo tekstu. Gdy dobrnęłam do końca zadzwonił dzwonek.
- No to koniec na dziś - powiedział - Jako praca domowa trzeba wypisać skutki tej bitwy, którą przeczytała wam koleżanka. Wypiszcie ile ofiar pochłonęła i kto ją wygrał.
Każdy zaczął się rozchodzić. Damon wziął gąbkę i wycierał tablicę. Przekartkowałam dziennik i przeczytałam parę fragmentów. Niektóre strasznie mnie zaciekawiły.
- Dziękuję za przeczytanie tego klasie - powiedział i wziął ode mnie dziennik
- Profes...
- Damon - poprawił od razu
- Mogłabym go przeczytać? - zapytałam
- Dlaczego? - zdziwił się
- Z ciekawości - oznajmiłam
- Ale.. - zaczął
- Oddam jutro - zapewniłam
- Niech będzie - powiedział i zaczął szybko kartkować kartki i zabierać niektóre strony
- Dlaczego to robisz? - zapytałam
- Sceny drastyczne - zaśmiał się - Napiszesz pracę na dowolny temat, opiszesz jaką chcesz bitwę, dobrze?
- Ale..
- Przyda mi się na zajęcia - powiedział - Przynajmniej nie będę musiał męczyć się z podręcznikiem. Przy okazji bardzo dobre piszesz wypracowania - pokazał mi pomiętą kartkę leżącą na biurku, którą oczywiście poznałam
- To moje opowiadanie z angielskiego
- Zgadza się, leżało na podłodze. Myślę że poradzisz sobie równie dobrze z historią
- Postaram się - obiecałam
Wyszłam z sali kierując się korytarzem.
Późnym wieczorem postanowiłam przejrzeć ten dziennik. Zaczęłam od pierwszej strony. Była to chyba najbardziej pobrudzona kartka z całego dziennika. W prawym dolnym rogu były inicjały D.B, a obok wielka plama krwi i błota, przynajmniej ja tak wywnioskowałam. Na kolejnych stronach był opisany fragment z życia autora. Mieszkał w tym miasteczku, miał wspaniałą rodzinę i brata. Potem opisuje jak wszystko zaczął tracić, jak znienawidził wszystkich i jak trafił do wojska. Opisuje również każde wydarzenie warte wzmianki, jak pierwszy obóz, dzień przed pierwszą bitwą oraz dzień po niej. Gdy doszłam do połowy dziennika chciało mi się już spać, zmęczona położyłam głowę na poduszkę, jednak nie przestałam czytać. Dalej opisywał że wszystkiego żałuje, że źle wybrał, wszystko zepsuł. Opisywał to gdy pierwszy raz został poważnie ranny. Jakby, zapisując to wszystko chciał wytłumaczyć i przeprosić brata. Właściciel dziennika nie był takim złym człowiekiem, jakim się opisywał. Zaczynałam mu nawet współczuć, że jest samotny, lecz długo to nie trwało. Po kolejnych trzydziestu stronach zaczął opisywać że zbratał się z wrogiem. Stał się najemnikiem. Napadał na miasta i mordował. Zamienił się w potwora. Cały ten dziennik kończy wpis z walki która miała nastąpić pomiędzy braćmi. On staje naprzeciw własnemu bratu. Nie ma więcej już ani jednego słowa. Nie wiem jak się to wszystko zakończyło. Mogę jednak wnioskować że autor dziennika zginął i już nie dopisał żadnej strony.
Odłożyłam dziennik na szafeczkę nocną i próbowałam zasnąć. Niestety na marne, gdyż ten dziennik nie dawał mi spokoju. Zaczęłam rozmyślać jak to się mogło wszystko skończyć. O młodym, zagubionym chłopaku, który stał się potworem i zabójcą. Po długich minutach w końcu zasnęłam.
Kobieta zamarła. Zatrzymała się ponownie i wystraszona spojrzała w jego stronę. Nie spodziewała się nikogo tutaj, o tej porze. Chciała tyko spokojnie przejść na skróty do swojego domu, gdzie czekał na nią brat. Teraz stała sparaliżowana strachem. Nie raz słyszała o rabusiach, seryjnych zabójcach. Była pewna że spotka ją coś złego. Myślała że dzisiejszy dzień w pracy jest najgorszy . Mężczyzna zdjął kaptur odsłaniając głowę. Był ubrany cały na czarno. Koszula, spodnie oraz skórzana kurtka świetnie do siebie pasowały dając wrażenie nienagannego ubioru. Strój współgrał z jego ciemnymi włosami potarganymi przez wiatr i czarnymi błyszczącymi oczami.. Na jego twarzy widniał uśmiech, raczej przyjacielski niż złowieszczy. Wydawało się że ten człowiek nie jest zdolny do zabójstwa. Nie miał przy sobie broni. Podszedł teraz o kilka kroków w stronę dziewczyny.
- Nie za późno na samotny spacer w deszczu? - kontynuował nie słysząc żadnej odpowiedzi na wcześniejsze pytanie.
Teraz deszcz zaczął padać na jego bladą twarz oraz kruczoczarne włosy. Na początku wydawało się że wcale się tym nie przejął. Nieznajomy szybko wytarł krople jednym sprawnym ruchem ręki. Poprawił na sobie kurtkę i spojrzał prosto w oczy kobiety.
- Nie zbliżaj się! - krzyknęła jedynie odsuwając się do tyłu by być od niego jak najdalej
- Przecież ci nic nie zrobię, czemu się tak denerwujesz? - powiedział spokojnie, nieco znudzonym tonem.
Nie miał ochoty dzisiaj uganiać się za ludźmi. Nie śpieszyło mu się. Miał czas. Nawet całą wieczność. Teraz westchnął głośno i zbliżył się o kolejny krok, a potem o kolejny. W końcu się zatrzymał. Schował ręce za siebie i pozwolił jej przemówić.
- Odejdź ode mnie, daj mi przejść - odpowiedziała lekko zachrypniętym od strachu głosem
- Droga wolna - odpowiedział jej wesoły ton głosu - Przecież cię nie trzymam - mężczyzna bacznie ją obserwował - Jak masz na imię? - zapytał
- To nie jest twoja sprawa! - krzyknęła przebiegając tuż obok niego.
Owszem - moja - pomyślał chwilę. Clary - wyszeptał cicho. Tak miała na imię ta kobieta. Clary Evans.
Wyminęła go i pobiegła przed siebie nawet się nie oglądając. Dopiero gdy znalazła się na głównej ulicy odkręciła głowę w stronę gdzie stał poprzednio chłopak. Jego już tam nie było. Nagle odwróciła się i spojrzała przed siebie. Wysoki szatyn znalazł się tuż przed nią. Był widocznie rozbawiony całym tym zamieszaniem jakie panowało. Złapał kobietę za rękę i zamknął w żelaznym uścisku. Cała jego twarz wyraźnie dawała poznać że chłopak był zadowolony.
- Przede mną nie można uciec. Niegrzecznie jest nie odpowiadać na pytanie dżentelmena - powiedział i uśmiechnął się zawadiacko chwytając ją za szyję.
Kobieta krzyknęła głośno a potem wszystko ucichło. Dwie postacie jakby rozpłynęły się w powietrzu. Na chodniku tylko został rozłożony parasol po którym ściekały krople deszczu.
- Zrobione! - westchnęła odkładając długopis - Jeśli ta praca jej się nie spodoba to może sobie sama napisać i się wypchać - stwierdziłam
Spojrzałam na zegarek było strasznie późno, dziesięć po drugiej. Schowałam szybko książki do torby i wskoczyłam szybko do ciepłego łóżka. Na zewnątrz panowała okropna pogoda. Godzinę temu zerwał się wiatr i zaczęło padać. Ustawiłam budzik na 6:30 i zgasiłam lampkę nocną. Nie minęły dwie minuty jak zasnęłam.
Obudził mnie najbardziej znienawidzony odgłos na świecie - alarm budzika. Wyłączyłam go i powoli się podniosłam. Po godzinie byłam gotowa. Siostra obiecała że mnie dziś podrzuci do szkoły gdy będzie jechać do swojego nowego chłopaka. Nie wiem czemu, ale jeszcze nie miałam przyjemności poznania go. Może to gruby, niski łysy facet z setką kolczyków? - zaśmiałam się sama do siebie - Nie, to nie możliwe, Katy ma lepszy gust - pomyślałam
Czekałam przed domem gdy Katy wreszcie przyszła. Wsiadłyśmy do samochodu. Miała chyba dobry humor bo była cały czas uśmiechnięta.
- Nie zniosę już tego - zaczęłam - Powiesz mi z czego jesteś zadowolona?
- Bez powodu - odparła spoglądając na mnie - Umówiłam się z Max'em
- Czemu nie chcesz mi opisać jak wygląda, powiedzieć mi coś o nim, zapoznać?
- Będzie jeszcze czas, a poza tym nie powinnaś się tak interesować
- No weź - zaczęłam - Chyba jesteśmy siostrami, ciągle milczysz jak cię pytam o tego Matt'a czy jak mu tam
- Max'a - poprawiła - Poznasz go niedługo - obiecała
- Ja myślę - uśmiechnęłam się
Zatrzymaliśmy się przed szkołą. Spojrzałam się na budynek z wyraźną niechęcią.
- Czy ja muszę tam iść? Czy nie możesz napisać mi usprawiedliwienia?
- No zmykaj już - powiedziała - Powodzenia
- To na razie - uśmiechnęłam się do niej i wysiadłam
Katy odjechała a ja kroczyłam powoli w stronę głównego wejścia. Pierwszą lekcją był angielski. Trzeba było napisać jakieś ciekawe opowiadanie. Ja napisałam o wampirze samotniku który nienawidzi całego świata, z sobą włącznie. Po dzwonku wszyscy weszli do sali. Każdy czytał swoją pracę. Każda z nich była ciekawa. Niestety mieliśmy głupią nauczycielkę i ocena jaką ktoś mógł uzyskać maksymalnie to 3, jej ulubione stwierdzenie to: ,, Strasznie dużo błędów, na zachętę dam 3''. Cała szkoła się zgadzała że jest niesprawiedliwa, ale cóż począć. Na tej lekcji postawiła większości 2-, w tym mnie. To wystarczyło aby popsuć mi resztę dnia. Wczoraj zarywałam noc by to napisać, jak widać efektów nie ma. Zgniotłam wypracowanie i wyrzuciłam, pognieciona kartka upadła obok kosza, lecz wcale się nie zatrzymywałam. Kolejny przedmiot to historia. Liczyłam że będzie to jakaś luźna lekcja z nowym nauczycielem, jednak tak nie było. Po sprawdzeniu listy obecności przeszedł do omawiania tematu. Gadał coś o wojnie, o bitwach niedaleko naszego miasta, oraz wspomniał o jednej która odbyła się na tych ziemiach. Byłam tak znudzona że w ogóle nie słuchałam. Zaczęłam rysować ołówkiem na końcu zeszytu. Narysowałam pięknego, czarnego kruka. Nie miałam jakiegoś wybitnego talentu, ale tym razem rysunek wyszedł naprawdę nieźle.Byłam pod wrażeniem,
- Może skutki wojny przedstawi nam panna Gray?
- Przepraszam, nie słuchałam - przyznałam się wyrwana z przemyśleń
Damon popatrzył na mnie przez chwilę w głębokim zamyśleniu.
- No dobrze - westchnął i coś wyciągnął z torby -
Był to jakiś stary pamiętnik lub dziennik. Kartki były zżółknięte i się rozsypywały. Nauczyciel przez chwilę przyglądał się zapiskom i przekręcał strony. W końcu położył dziennik na biurku.
- Mogłabyś to przeczytać klasie? - zapytał - Jest to dziennik jednego z żołnierzy którzy walczyli na tych terenach. Opisuje tu swoje dni w armii. Jednym wyda się to ciekawsze niż czytanie tematu z podręcznika, drugim wyda się to nudne. Ostrzegam że należy słuchać, gdyż później się to wam do czegoś przyda - powiedział
Wstałam z ławki i podeszłam do biurka. Wzięłam ostrożnie dziennik i zaczęłam czytać.
- Rok 1520. Przeżyliśmy. Z naszej grupy tylko my trzej uszliśmy z życiem. - zaczęłam
Strasznie sporo tekstu. Gdy dobrnęłam do końca zadzwonił dzwonek.
- No to koniec na dziś - powiedział - Jako praca domowa trzeba wypisać skutki tej bitwy, którą przeczytała wam koleżanka. Wypiszcie ile ofiar pochłonęła i kto ją wygrał.
Każdy zaczął się rozchodzić. Damon wziął gąbkę i wycierał tablicę. Przekartkowałam dziennik i przeczytałam parę fragmentów. Niektóre strasznie mnie zaciekawiły.
- Dziękuję za przeczytanie tego klasie - powiedział i wziął ode mnie dziennik
- Profes...
- Damon - poprawił od razu
- Mogłabym go przeczytać? - zapytałam
- Dlaczego? - zdziwił się
- Z ciekawości - oznajmiłam
- Ale.. - zaczął
- Oddam jutro - zapewniłam
- Niech będzie - powiedział i zaczął szybko kartkować kartki i zabierać niektóre strony
- Dlaczego to robisz? - zapytałam
- Sceny drastyczne - zaśmiał się - Napiszesz pracę na dowolny temat, opiszesz jaką chcesz bitwę, dobrze?
- Ale..
- Przyda mi się na zajęcia - powiedział - Przynajmniej nie będę musiał męczyć się z podręcznikiem. Przy okazji bardzo dobre piszesz wypracowania - pokazał mi pomiętą kartkę leżącą na biurku, którą oczywiście poznałam
- To moje opowiadanie z angielskiego
- Zgadza się, leżało na podłodze. Myślę że poradzisz sobie równie dobrze z historią
- Postaram się - obiecałam
Wyszłam z sali kierując się korytarzem.
Późnym wieczorem postanowiłam przejrzeć ten dziennik. Zaczęłam od pierwszej strony. Była to chyba najbardziej pobrudzona kartka z całego dziennika. W prawym dolnym rogu były inicjały D.B, a obok wielka plama krwi i błota, przynajmniej ja tak wywnioskowałam. Na kolejnych stronach był opisany fragment z życia autora. Mieszkał w tym miasteczku, miał wspaniałą rodzinę i brata. Potem opisuje jak wszystko zaczął tracić, jak znienawidził wszystkich i jak trafił do wojska. Opisuje również każde wydarzenie warte wzmianki, jak pierwszy obóz, dzień przed pierwszą bitwą oraz dzień po niej. Gdy doszłam do połowy dziennika chciało mi się już spać, zmęczona położyłam głowę na poduszkę, jednak nie przestałam czytać. Dalej opisywał że wszystkiego żałuje, że źle wybrał, wszystko zepsuł. Opisywał to gdy pierwszy raz został poważnie ranny. Jakby, zapisując to wszystko chciał wytłumaczyć i przeprosić brata. Właściciel dziennika nie był takim złym człowiekiem, jakim się opisywał. Zaczynałam mu nawet współczuć, że jest samotny, lecz długo to nie trwało. Po kolejnych trzydziestu stronach zaczął opisywać że zbratał się z wrogiem. Stał się najemnikiem. Napadał na miasta i mordował. Zamienił się w potwora. Cały ten dziennik kończy wpis z walki która miała nastąpić pomiędzy braćmi. On staje naprzeciw własnemu bratu. Nie ma więcej już ani jednego słowa. Nie wiem jak się to wszystko zakończyło. Mogę jednak wnioskować że autor dziennika zginął i już nie dopisał żadnej strony.
Odłożyłam dziennik na szafeczkę nocną i próbowałam zasnąć. Niestety na marne, gdyż ten dziennik nie dawał mi spokoju. Zaczęłam rozmyślać jak to się mogło wszystko skończyć. O młodym, zagubionym chłopaku, który stał się potworem i zabójcą. Po długich minutach w końcu zasnęłam.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz